EksportHub.pl

Kalkulatory finansowe dla eksporterów

Marża, pełny koszt towaru, próg rentowności, zwrot z inwestycji i cykl ściągania należności.

Co warto wiedzieć: finanse

Rentowność eksportu rozstrzyga się na etapie kalkulacji, a nie negocjacji. Najczęstszy błąd polskich eksporterów polega na liczeniu marży od ceny zakupu zamiast od pełnego landed cost — czyli kosztu towaru dostarczonego do magazynu odbiorcy wraz z frachtem, ubezpieczeniem, cłem, opłatami terminalowymi i obsługą celną. Różnica między jednym a drugim podejściem sięga w imporcie z Azji 25–40%, co potrafi zamienić kontrakt zaplanowany jako rentowny w transakcję poniżej kosztu.

Drugie źródło strat to mylenie marży z narzutem. Marża liczy zysk od ceny sprzedaży, narzut — od kosztu. Marża 25% odpowiada narzutowi 33,33%, a marża 50% to narzut 100%. Pomyłka w tę stronę zaniża cenę ofertową o kilkanaście procent i najczęściej wychodzi na jaw dopiero przy zamknięciu roku.

Trzeci obszar to koszty, które nie pojawiają się na fakturze: zamrożony kapitał obrotowy i ryzyko kursowe. Faktura z terminem 60 dni wystawiona w euro to jednocześnie kredyt udzielony kontrahentowi i otwarta pozycja walutowa. Wskaźnik DSO pokazuje, ile dni gotówka pozostaje zablokowana w należnościach — spadek DSO o 10 dni przy sprzedaży 50 mln PLN uwalnia około 1,4 mln PLN. Zanim wejdziesz na nowy rynek, policz też próg rentowności obejmujący koszty jednorazowe: certyfikację CE, tłumaczenia dokumentacji technicznej, udział w targach i wynagrodzenie przedstawiciela.

Najczęstsze pytania — finanse

Od czego liczyć marżę w eksporcie — od ceny zakupu czy od landed cost?

Zawsze od pełnego landed cost, czyli kosztu towaru w magazynie odbiorcy: cena zakupu plus fracht, ubezpieczenie, cło, THC, obsługa celna i transport krajowy. Liczenie marży od samej ceny zakupu zawyża rentowność o 25–40% przy imporcie z Azji.

Jaka marża jest realna w eksporcie B2B do Niemiec?

Dla B2B przemysłowego typowo 25–40%. Marża musi pokryć fracht (~5%), ubezpieczenie (~0,5%), prowizję agenta lub dystrybutora (5–15%) oraz bufor kursowy (3–5%), zanim zostanie z niej zysk netto.

Które koszty jednorazowe wliczać do progu rentowności nowego rynku?

Certyfikację i badania (CE, atesty branżowe), tłumaczenia dokumentacji i etykiet, koszt udziału w targach, wynagrodzenie przedstawiciela oraz koszt pierwszych próbek i form. Rozłóż je na planowany wolumen dwóch–trzech lat.